قاصدك عشق

روزگار غريبي است و دنيا در چشمان خسته ام به وسعت يك قفس. كجاست فانوس به دستي كه جلودار هجرتم باشم و مرا كه سرشار پروازم به آنسوي ابرها برد. حلالم كنيد...

هنوز محتاجتم خدايا

خدايا ببخش اگر هميشه روي بوم زندگي با رنگهاي سياه و خاكستري نقاشي كشيده ام.

اگر در آفتابي ترين روزهاي عمرم خورشيد را ناديده گرفتم و روي تمام خاطرات قشنگم خط قرمز كشيدم.

اگر با ديدن ستاره باران آسمان عاشق نشدم و سبد سبد ستاره نچيدم.

اگر لابه لاي صفحه هاي زمستاني تقويم زندگي ام گم شدم و به بهار نرسيدم .

اگر در گذر از پيچ و خم هاي زندگي هميشه به بن بست رسيده ام و فراموش كرده ام راه آسمان هميشه باز است.

الان عاشقم. عاشق ترين آدمي كه از تو ميخواد عشقش رو واسش حفظ كني.

عاشق ترين آدمي كه ميخواد عاشق نگهش داري . به داشتش افتخار كنم.

خدايا دوستت دارم.

دوست داشتني كه از روي احساسي است كه به داشتنش افتخار ميكنم.

واسه همه داشته هام شكر. واسه همه چيزايي كه نمي بينمش و يا ساده ميگيرمش شكر. خدايا ببخش منو....

...ادامه مطلب

نوشته شده توسط قاصدك | ۲۶ دى ۱۳۸۸ ساعت ۱۰:۲۳:۰۰ | آرشيو نظرات (8) :موضوع |

دوباره زندگي....قاصدك

درباره وبلاگ

غنچه از خواب پريد گلي تازه به دنيا آمده بود خار خنديد و به گل گفت سلام و جوابي نشنيد خار رنجيد ولي هيچ نگفت ساعتي چند گذشت گل چه زيبا شده بود دست بي رحمي آمد نزديك گل سراسيمه ز وحشت افسرد ليك آن خار در آن دست خليد و گل از مرگ رهيد صبح فردا كه رسيد خار با شبنمي از خواب پريد گل صميمانه به او گفت سلام